درمان های موجود اختلال نعوظ به جز موارد اندک همانند نقص هورمونی یا تروما، اختصاصی نیستند. از سال 1998 که سیلدنافیل در دسترس قرار گرفت، داروهای مهارکننده فسفودی استراز 5 به طور وسیعی مورد استفاده پزشکان قرار گرفتند و هنوز در صدر دارودرمانی اختلال نعوظ قرار دارند و پیشرفت های فارماکولوژیک سالهای اخیر نتوانسته رقیبی برای این داروها بیابد. سیلدنافیل، وردنافیل و تادالافیل سه داروی اصلی این گروه هستند که به جز موارد اختلال نعوظ متوسط تا شدید ناشی از دیابت و پس از جراحی (post radical surgery) موفقیت درمانی بسیار بالایی دارند. بر اساس متاآنالیزهای انجام شده، 73 تا 88 درصد افرادی که این داروها را مصرف کردند، بهبود عملکرد نعوظی خود را گزارش نمودند و اثربخشی درمانی این سه دارو تفاوتی با هم نداشته است. از نظر عوارض دارویی نیز این سه دارو عوارض نسبتا مشابهی را ایجاد می کنند. عارضه ای که در سال های اخیر توجه پزشکان را به خود جلب کرده است، نوروپاتی چشمی ایسکمیک (non-arteritic ischemic neuropathy) (NAION) است که می تواند منجر به کوری شود. این عارضه با هر سه دارو دیده شده است و بنابراین از این نظر نیز با هم تفاوتی ندارند. طالعاتی اثربخشی این داروها را در مواردی که سابقه عدم پاسخ درمانی وجود دارد گزارش کرده اند. بنابراین متقاعدکردن بیمار برای تجویز دوباره دارو اقدامی متناسب است. بیماری مقاوم به این داروها شناخته می شود که شش تا هفت بار پاسخ درمانی نداده باشد. معمولا این داروها به شکل «در صورت نیاز» (on demand) داده می شوند. اخیرا گزارش شده که تجویز روزانه تادالافیل اثربخشی بهتری داشته است.اقدامات درمانی دیگری که در حقیقت پس از داروهای مهار کننده فسفودی استراز 5 در خط دوم قرار می گیرند، عبارتند از آپومورفینSL ، تزریق داخل کاورنوزا، آلپروستادیلintraurethral  و دستگاه واکیوم.

زمینه و هدف: اختلال نعوظ از شایع ترین عوارض دیابت است و سبب کاهش کیفیت زندگی مردان دیابتی می شود. این مطالعه به منظور تعیین شیوع اختلال نعوظ و برخی از عوامل خطر آن در بیماران مرد دیابتی انجام شد.روش بررسی: این مطالعه توصیفی تحلیلی روی 700 مرد دیابتی 20 تا 69 ساله مراجعه کننده به درمانگاه غدد بیمارستان سینا و مرکز درمانی ابوذر تهران طی سال های 83-1381 انجام شد. برای تعیین اختلال نعوظ در بیماران از پرسشنامه IIEF استفاده گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-10 و آزمون آماری کای اسکوئر تجزیه و تحلیل شدند و آلفای کمتر از 0.05 سطح معنی داری در نظر گرفته شد.یافته ها: فراوانی اختلال نعوظ در 35.1 درصد بیماران مشاهده شد. فراوانی اختلال نعوظ در بیماران دیابتی نوع یک و دو به ترتیب 25.8 درصد و 36.7 درصد بود .(P<0.05) اختلال نعوظ خفیف، متوسط و شدید به ترتیب برابر 5.6، 19.3 و 10.3 درصد بود. اختلال نعوظ از 9.7 درصد در سنین 30-20 سال به 43.4 درصد در سنین بالای 60 سال رسید(P<0.05) . مدت ابتلای 5-1 سال (25.4 درصد) در مقایسه با مدت ابتلای 11-6 سال (34.3 درصد) و 30-12 سال (43.5 درصد) با شیوع کمتر اختلال نعوظ همراه بود   .(P<0.05) شیوع اختلال نعوظ در افرادی که به خوبی تحت کنترل قند نبودند؛ افزایش چشمگیری داشت. اختلال نعوظ در کنترل قند خوب، متوسط و بد به ترتیب برابر 28.4، 39.0 و 44.4 درصد بود .(P<0.05) بین اختلال نعوظ و نوع درمان، نوع دیابت و مصرف سیگار رابطه معناداری وجود داشت (P<0.05).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که کنترل مناسب قندخون و کاهش مصرف سیگار برای کاهش اختلال نعوظ در بیماران دیابتی ضروری به نظر می رسد.

زمینه: اختلال نعوظ مشکل مهمی است که کیفیت زندگی را کاهش می دهد. دیابت ملیتوس از شایع ترین علل اختلال نعوظ است. از طرف دیگر این مشکل از شایع ترین عوارض دیابت است که مورد غفلت قرار می گیرد. هدف از این مطالعه، بررسی شیوع اختلال نعوظ در مردان دیابتی و عوامل مرتبط با آن بوده است.مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی بر روی 700 مرد دیابتی 69-20 ساله که از سال 1383-1381 به درمانگاه غدد بیمارستان سینا یا مرکز درمانی ابوذر مراجعه کردند، صورت گرفت. جهت تعیین اختلال نعوظ در بیماران از پرسشنامه (The International Index of Erectile Function) IIEF استفاده گردید.یافته ها: از 700 بیمار مرد دیابتی، 246 نفر (35.1 درصد) به اختلال نعوظ مبتلا بودند. اختلال نعوظ با افزایش سن افزایش یافته و شیوع آن از 9.7 درصد در سنین 30-20 سال به 43.4 درصد در سنین بالای 60 سال می رسید. شیوع اختلال نعوظ در دیابت نوع 1 کمتر از دیابت نوع 2 بود (Odds Ratio=1.6). مدت ابتلای 5-1 سال در مقایسه با مدت ابتلای 11-6 و 30-12 سال با شیوع کمتر اختلال نعوظ همراه بود Odds Ratio) به ترتیب معادل 1.5 و 2.3). بروز اختلال نعوظ در افرادی که به خوبی تحت کنترل قند نبودند، افزایش چشمگیری داشت. در مقایسه بین کنترل قند خوب و کنترل متوسط و ضعیف، Odds Ratio به ترتیب برابر 1.6 و 2.07 بود.نتیجه گیری: اختلال نعوظ در مردان دیابتی شایع است. مطالعات تحلیلی تکمیلی بر روی عوامل خطر موثر بر اختلال نعوظ و ارتباط این عارضه با سایر عوارض دیابت توصیه می شود.

مقدمه : با توجه به شیوع اختلال نعوظ و تاثیر آن بر زوجین و عدم جستجوی درمان در مردان مبتلا به اختلال نعوظ، مطالعه حاضر با هدف چگونگی درمان مردان مبتلا به اختلال نعوظ از منظر همسران آن ها انجام شد.روش: نمونه گیری در این تحقیق کیفی به صورت هدفمند از بین مراجعین به مراکز بهداشتی - درمانی تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و یک مرکز سلامت خانواده صورت گرفت و تا اشباع داده ها ادامه یافت. درمجموع 16 مصاحبه عمیق ساختار نیافته انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها هم زمان با جمع آوری آنها و به روش تحلیل محتوا ی کیفی قراردادی و به صورت مقایسه مداوم داده ها انجام گرفت. شرط ورود به مطالعه، داشتن تجربه حداقل 6 ماه اختلال نعوظ همسران بود.یافته ها: یکی از درون مایه های اصلی این مطالعه بی توجهی به درمان بود که با ادغام طبقات «کاهش جذابیت رابطه جنسی برای مرد، نگرش مردسالارانه و میزان ناتوانی دربرقراری رابطه جنسی» مشخص شد. دیگر درون مایه به دست آمده در این پژوهش، سردرگمی در درمان است که با ادغام طبقات «نظرات زن نسبت به مشکل، مداخلات درمانی زوجین و انتظار از درمان» مشخص شدنتیجه گیری: غلبه مردان و رفتارمنفعل زنان، عامل مهمی در عدم جستجوی مردان مبتلا به اختلال نعوظ می باشد. مشاوره با همسر جهت نحوه تعامل با این مردان، روند کنونی جستجوی درمان مردان را بهترمی کند.

هدف: افزایش سطح کلسترول خون از جمله عوامل خطر شناخته شده در اختلال نعوظ مردان می باشد و داروهای کاهنده چربی های خون ممکن است بتوانند در درمان ناتوانی جنسی در این گروه بیماران موثر باشند.در یک مطالعه آینده نگر کارآزمایی بالینی ما اثر داروی کاهنده چربی خون آتورواستاتین را در درمان ناتوانی جنسی مردان دچار افزایش چربی خون بررسی نمودیم.روش بررسی: تعداد یازده بیمار مرد با افزایش کلسترول خون که دچار ناتوانی جنسی بودند در این مطالعه وارد و بمدت چهارماه با آتورواستاتین با دوز بیست میلیگرم روزانه درمان شدند، از کل این افراد شرح حال بالینی دقیق اخذ و معاینه کامل قبل و پس از درمان انجام شد، برای هر بیمار در دو نوبت قبل و پس از دوره درمان توانایی جنسی توسط پرسشنامه بین المللی عملکرد نعوظی (IIEF) و انجام آزمایش اندازه گیری شبانه افزایش محیط و فشار آلت بررسی گردید.یافته ها: یازده بیمار وارد این مطالعه شدند که متوسط سنی 3±45 سال داشتند، ده بیمار از این گروه مطالعه را تا پایان ادامه دادند. مقایسه یافته های قبل و پس از درمان اندازه گیری چربیهای سرم نشاندهنده کاهش قابل ملاحظه سطح سرمی لیپوپروتیین با دانسیته کم در این بیماران بود (متوسط تغییر 39.1 درصد و (p<0.005) این بیماران بهبودی قابل توجه در فعالیت جنسی خود پس از درمان گزارش نمودند (p<0.001).بررسی نتایج آزمون IIEF نیز نشاندهنده بهبود قابل ملاحظه در فعالیت نعوظی آلت و قابلیت انجام فعالیت موفق جنسی بود. (متوسط تغییر 4.7 درصد و (p<0.001)، بررسیهای آزمون NPTR با دستگاه اندازه گیری ریجی اسکن نیز بهبود قابل توجه در واحد اندازه گیری صلابت آلت RAU در منطقه پایه آلت را نشان داد (p<0.001)، همچنین یک رابطه قوی آماری نیز بین اثر کاهنده چربی خون داروی آتورواستاتین و بهبود در فعالیت نعوظی آلت در این مطالعه اثبات گردید (p<0.005).نتیجه گیری: داروی کاهنده چربی خون آتورواستاتین ممکن است واجد یک تاثیر دوگانه مطلوب در درمان افزایش چربی کلسترول خون و ناتوانی جنسی مردان باشد، فعالیت موفقتر جنسی می تواند باعث ارتقا احساس رضایت و نیز کیفیت زندگی در این گروه بیماران گردد. برای بررسی بهتر این تاثیر می باید مطالعات وسیعتر با همکاری مراکز متعدد درمانی طرح ریزی و اجرا گردد.

سابقه و هدف: ناتوانی جنسی و اختلالات نعوظ از جمله عوارضی هستند که در بین بیش از 50 درصد از مردان بین 70-50 سال مشاهده می گردند. از جمله داروهای بسیار موثری که در سال های اخیر در این زمینه به بازار عرضه شده است، سیلدنافیل سیترات می باشد. با توجه به عوارض مختلف گزارش شده از شکل خوراکی این دارو، در این مطالعه اثر ژل موضعی سیلدنافیل با شکل خوراکی آن در اختلالات نعوظ (ED) مقایسه شد.مواد و روش ها: این بررسی یک کارآزمایی بالینی است که به صورت تصادفی کنترل شده و دو سو ناآگاه انجام شد. پس از انتخاب سیستم حلال مناسب، فرمولاسیون های متعددی از ژل موضعی سیلدنافیل تهیه گردید و پس از بررسی پایداری فیزیکی و آزادسازی دارو، مناسب ترین فراورده جهت کارآزمایی بالینی انتخاب گردید. 94 بیمار با علایم بالینی اختلالات نعوظ (ED) وارد مطالعه شدند. بیماران بر اساس سن (کم تر از 50 سال و بیش تر از 50 سال) و علت بروز عارضه (جسمی، روانی و یا مختلط) دسته بندی شدند. بیماران مورد، ژل 1 درصد سیلد نافیل موضعی و دارونمای قرص دریافت نمودند. به بیماران گروه شاهد قرص سیلدنافیل (100 میلی گرمی) و دارونمای ژل موضعی تجویز گردید. قرص ها یک ساعت پیش از فعالیت جنسی تجویز شد. حدود 0.5 گرم از ژل موضعی نیز پیش از فعالیت جنسی به مدت 5 دقیقه بر روی ناحیه حشفه (glans) آلت تناسلی مالیده شد و عملکرد و عوارض جانبی دارو در هر دو گروه مطالعه گردید. جهت آنالیز آماری از آزمون های t و کای دو استفاده شد.یافته ها: در گروه مورد در 5 بیمار (12.5 درصد) نعوظ کامل و در 5 بیمار نعوظ متوسط دیده شد. در 30 بیمار (75 درصد) نعوظ مشاهده نشد. در گروه شاهد نعوظ کامل در 28 بیمار (70 درصد)، نعوظ متوسط در 6 بیمار (15 درصد) و عدم بروز نعوظ در 6 بیمار مشاهده گردید. شروع نعوظ در گروه مورد 7.4±3.6 دقیقه پس از مصرف ژل مشاهده گردید، در حالی که این زمان در گروه شاهد 37.8±14.9 بود. چهار مورد سردرد خفیف در گروه دریافت کننده ژل سیلدنافیل گزارش گردید که پس از حدود 4 دقیقه بهبود یافته بود. در گروه شاهد دو مورد سردرد شدید گزارش شد. همچنین اختلال دید در یکی از بیماران دریافت کننده قرص سیلدنافیل مشاهده گردید. یک مورد سو هاضمه (dy spepsia) شدید نیز در گروه شاهد دیده شد.استنتاج: نتایج حاصل نشان می دهد که علی رغم درصد موفقیت کم تر در بهبود عارضه با مصرف ژل موضعی، زمان عملکرد و شدت عوارض کم تر می تواند مد نظر قرار گیرد. مطالعات بیش تر جهت افزایش نفوذ دارو و کاربرد مواد افزایش دهنده جذب موضعی می تواند مد نظر قرار گیرد.

یکی از روشهای درمان اختلال نعوظ، بستن وریدی آلت «PVL» (Penile vein ligation) با استفاده از جراحی است. در این مطالعه 16 بیمار با اختلال نعوظ ناشی از اشکال عملی بسته شدن ورید کورپورا که تحت عمل جراحی PVL قرار گرفته بودند مورد بررسی قرار گرفتند. سن بیماران 28 تا 48 سال (متوسط 37 سال) و طول مدت ناتوانی از 24 تا 96 ماه (متوسط 60 ماه) بود. مدت زمان پیگیری بعد از عمل حداقل 3 ماه و حداکثر 60 ماه) متوسط 36.5 ماه) بود. از 16 بیمار عمل شده 11 نفر (68.7 %) بهبود کامل یافتند و بدون استفاده از وسایل کمکی قادر به انجام مقاربت شدند. در 5 بیمار باقیمانده بطور موقت بهبود حاصل گردید که همگی کمتر از یک سال قادر به تماس جنسی بودند (یک نفر 8 ماه و مابقی کمتر از شش ماه)، و یکی از آنها بعد از عمل با تزریق 20 mg پاپاورین داخل کورپورا قادر به انجام نعوظ و انجام مقاربت بود. با توجه به نتایج بالا بنظر می رسد که حداقل زمان پیگیری لازم بعد از عمل جراحی برای بررسی نتایج نباید کمتر از یکسال باشد و بنظر می رسد که بستن ورید آلت در درمان بیماران دچار ناتوانی جنسی با نشست وریدی نسبتاً موفقیت آمیز باشد.

ن، سلمان دانشی، سپیده میرزایی، کیاوش هوشمندی، مهدی راعی صفحات 11-17 مقدمه: از عوامل لازم برای نعوظ موفق عملکرد صحیح سیستم عصبی، هورمونی، روانی و شریانی است. یکی از مشکلات بیماران دچار مالتیپل اسکلروزیز (MS)اختلال نعوظ است که به دلیل تخریب مسیرهای عصبی ایجاد می شود. این مطالعه به عنوان اولین پژوهش با هدف اثربخشی روغن خراطین در درمان اختلال نعوظ در مردان مبتلا به بیماری مالتیپل اسکلروزیز انجام شد. مواد و روش ها: این کارآزمایی بر روی 50 بیمار مرد مبتلا به MS که به طور تصادفی در دو گروه آزمون و کنترل با رعایت معیارهای ورود و خروج قرار گرفتند، انجام شد. دو گروه مدت سه ماه به ترتیب تحت درمان موضعی با روغن خراطین و روغن زیتون قرار گرفتند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه ارزیابی بین المللی نعوظ قبل و سه ماه بعد از به کارگیری روغن خراطین استفاده شد. اطلاعات حاصله توسط نرم افزار آماری SPSS18 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد بین میانگین نمرات کارکرد نعوظ، اوج لذت جنسی، رضایتمندی از تماس جنسی و رضایتمندی کلی در گروه آزمون و کنترل تفاوت آماری معنادار وجود داشت (pvalue<0/05) اما تفاوت میل جنسی در دو گروه از نظر آماری معنادار نبود (pvalue>0/05). نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که روغن خراطین منجر به بهبود عملکرد جنسی بیماران مبتلا به MS می گردد اما با توجه به اینکه این مطالعه اولین پژوهش در این زمینه است نیاز به مطالعات بیشترجهت بررسی عوارض احتمالی استفاده طولانی مدت آن واثبات تاثیر قطعی آن بر عملکرد جنسی وجود دارد.

زمینه و هدف: اختلال عملکرد جنسی بر روابط بین فردی و زندگی زناشویی اثر منفی می ‏گذارد. این مطالعه با هدف تعیین فراوانی اختلال نعوظ در مردان مبتلا به هایپرتانسیون مراجعه کننده به مراکز بهداشتی شهر تنکابن و رامسر در سال 1388 انجام گرفت.مواد و روش ها: این پژوهش توصیفی بر روی 200 مرد متاهل مبتلا به هایپرتانسیون انجام شد. روش نمونه گیری غیرتصادفی بود. اطلاعات با استفاده از فرم مشخصات دموگرافیک و پرسش نامه (مقیاس بین المللی عملکرد نعوظ) (The International Index of Erectile Function-5 item) جمع آوری گردید. اطلاعات با استفاده از آمار توصیفی، آزمون های t، آنالیز واریانس یک طرفه و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل گردید.یافته ها: نتایج فراوانی اختلال نعوظ را نشان داد 75.5% بود و 27.5% از نمونه ها دچار اختلال نعوظ متوسط بودند. رابطه آماری معنی داری بین نمره اختلال در نعوظ با سن (p=0.000)، شاخص توده بدنی (p=0.000)، مصرف سیگار (p=0.000)، فشارخون سیستولیک (p=0.000)، فشارخون دیاستولیک (p=0.001) و طول مدت ابتلا به هایپرتانسیون (p=0.002) وجود داشت، همچنین، میانگین نمره اختلال نعوظ با نوع رژیم دارویی (p=0.000) و مصرف مهارکننده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین و مسدودکننده های گیرنده آنژیوتانسین II (p=0.025) اختلاف آماری معنی داری داشت.نتیجه گیری: اختلال نعوظ در بیماران مبتلا به هایپرتانسیون شایع است و فاکتورهایی مانند افزایش سن، سیگار، چاقی و داروهای ضد هایپرتانسیون با شدت اختلال در نعوظ ارتباط دارند. در مردان مبتلا به هایپرتانسیون، تغییر در شیوه زندگی و نوع رژیم دارویی می ‏تواند به کاهش اختلال عملکرد نعوظ کمک نماید.

زمینه و هدف: اختلال عملکرد جنسی در مردان، ممکن است ناشی از ناکافی بودن نعوظ با منشای عروقی باشد. یکی از روش های تشخیص آن، تزریق داخل سینوزوییدی پاپاورین و سپس بررسی شریان کاورنوزال پنیس با استفاده از سونوگرافی داپلر است. در این مطالعه رابطه میان Peak systolic velocity (PSV) شریان کاورنوزال قبل از تزریق پاپاورین و ناتوانی جنسی با علت عروقی بررسی گردیده است.روش بررسی: این مطالعه در سال های 1389 و 1390 در بیمارستان هاشمی نژاد تهران در قالب یک مطالعه کارآزمایی بالینی خود شاهد شونده (Self-controlled) انجام شده است. جمعیت مورد مطالعه بیماران مبتلا به اختلال نعوظ می باشد. با استفاده از دستگاه سونوگرافی PSV شریان کاورنوزال پنیس ثبت شده و در مرحله بعد بیماران 40 تا 80 میلی گرم پاپاورین دریافت کرده و مجددا PSV شریان کاورنوزال ثبت گردید. نتایج به دست آمده در قبل و بعد از تزریق با یک دیگر مقایسه شد.یافته ها: 90 بیمار مذکر با میانگین سنی 47.7±13.7 سال وارد مطالعه شدند. پاسخ به تزریق پاپاورین در 45.5% (41 بیمار) مثبت بود. میانگین PSV قبل از تزریق برابر با 14.68±5.65cm/s و بعد از تزریق 53.74±18.8cm/s بود (P<0.001). در گروه بیماران با اختلال نعوظ شریانی، PSV قبل از تزریق با حد تمایز PSV معادل 10cm/s مقایسه و بررسی گردید. بر این اساس مقدار حساسیت این حد تمایز 50% و ویژگی آن 100% می باشد.نتیجه گیری: میزان PSV قبل از تزریق معادل 10cm/s به عنوان حد تمایز جهت افتراق علل شریانی اختلال نعوظ از حساسیت لازم برخوردار نیست ولی ویژگی بالایی دارد.